امروز ساعت ۱ بعد از ظهر به وقت لندن ٬ بازیهای المپیک شروع شد.من هم که از خدا خواسته ٬ و البته به این دلیل که تا حالا بازیهای بین المللی رو به طور مستقیم ندیده بودم٬خیره به تلویزیون شدم و چشم هم از اون بر نمی داشتم.جالب بود و زیبا و برخلاف تصور قبلی من که ناشی از همت رسانه ای کشور عزیزم بود ٬هیچ صحنه ناشایستی نداشت.نه از رقص خبری بود و نه از زنان یا مران نیمه برهنه.

نکته جالب توجه دیگری که من دیدم تعداد افراد در کاروان های ورزشی کشور های مختلف جهان بود .به وضوح دیده می شد که بعد از آمریکا و روسیه که بیشترین تعداد ورزشکاران المپیکی رو داشتند٬ کشور های اروپایی و توسعه یافته دارای تعداد بیشتری ورزشکار بودند.البته برخی کشور های در حال توسعه هم ورزشکارای زیادی داشتند مثل اوکراین و بلاروس.

کاروان ورزشی ایران محجوب و با وقار در حدی که بیش از تصور من بود با حدود ۳۵ ورزشکار به صحنه آمد.به نظر من لباس های خوبی به تن داشتند.امیدوار شدم. اگر فرهنگ ورزش اینقدر که اینجا رواج داره٬ تو کشور ما هم رواج داشت ٬ مطمئنا تعداد افراد کاروان ورزشی ما خیلی بیشتر از اروپایی ها می بود.

به امید روز های پر افتخار ورزشی ایران.

وسط افتتاحیه وقت دکتر داشتم.خوشبختانه هیچ دردو مرض خاصی نداشتم .این جوش صورت هم که انگار جزیی از وجود من شده و هیچ درمانی ندارد. باز هم دارو های قبلی که تو ایران تجویز می شد ٬ تجویز شد. ولی قربون دکتر خودمون تو ایران. این خانوم دکتره خیلی با دقت و خوش اخلاق و مهربون بود.می دونید برای یک ناهمزبون خیلی مهمه که دکترش درکش کنه و با صبر و حوصله به جملات عجیب و غریبش گوش کنه.

راستی تو بازیهای المپیک جای پرزیدنت مون هم خیلی خالی بود. مخصوصا موقعی که تلویزیون جرج  و فرست لیدی آمریکا رو نشون میداد. انگار یه چیزی بهم میگفت :کاش ورزشکار های ما هم حامیان بزرگی داشتند.

فعلا تا بعد